จากความเดิมตอนที่แล้ว.. ย้อนไปอ่านเอาเองนะ
ดช.ในตำนานได้ย้ายมาอยู่ รร.สห<ไม่อธิบายนะ> ด้วยความที่เราอยู่ รร.ชายล้วนมาก่อน การย้ายมาครั้งนี้ก้อตื่นเต้นเป็นธรรมดา จากเด็กนักเรียนกางเกงสีกากีไม่มีผู้หญิง มาเป็นเด็กกางเกงดำผู้หญิงเต็มโรงเรียน ดช.ในตำนานตอนนั้นใส่แว่นตากลมๆ ตัวกลมๆ เข้ามาห้องเรียนในชื่อว่า "เด็กใหม่<อีกและ>" .. ในใจของเด็กน้อยก้อขอได้พบคนงามซักคน แต่กระนั้นแล้วคนงามมักมีเจ้าของไปแล้ว เด็กน้อยทำใจได้ ขอแค่ธรรมดาๆ พอกระชุ่มกระชวย ก้อพอใจแล้ว นี่ก้อ ม.2 แล้ว เค้าคงจีบๆ กันไปเยอะแล้ว ได้มองไปเจอกะสาวน้อยรูปร่างอวบ<ระยะสุดท้าย> คนอื่นมองว่าเค้าไม่น่ารักมั๊ง แต่เด็กน้อยได้มองเห็นในความน่ารักของเขา เป็นสาวน้อยผมรอน<แต่ผมสั้น> ใส่แว่น ขาวๆ หมวยๆ เมื่อเด็กน้อยทราบข่าวว่าไม่มีเจ้าของ ก้อเลยพยายามจะเข้าไปจีบ<ซึ่งก้อจีบสาวไม่เป็น> อาศัยเข้าไปอยู่ในกลุ่มผู้ชายที่เค้าสนิทด้วย จะได้เข้าไปทำความรู้จัก<ร้ายนะเนี่ย> .. เด็กน้อยพยายามหาเบอร์ของสาวน้อยคนนั้น แล้วได้โทรไปคุย .. อืม.. ไปได้สวย หลังจากนั้นก้อเริ่มมีข่าวซุบซิบภายในห้องเรียน ทั้ง 2 ก้อเฉยๆ ขำๆ ไป แล้วทั้ง 2 ก้อคุยกันมากขึ้น<นิดหน่อย> แต่ปกติแล้วเวลาอยู่ในห้อง ดช.ในตำนานจะขี้อาย กลัวผู้หญิง .. แล้วก้อมาถึงวันหนึ่ง ที่เด็กชายคนนี้จำไปตลอดชีวิต วันนั้นเป็นวันวาเลนไทน์ .. อาจจะธรรมดาสำหรับบางคน แต่วันนั้น สาวน้อยได้นำบางสิ่งมาให้ มันเป็นการ์ดวันวาเลนไทน์ที่เค้าทำขึ้นมาเอง แต่เค้าก้อไม่ได้ให้เด็กน้อยคนเดียวหรอก เค้าให้กลุ่มนี้ทุกคน .. เป็นคนอื่นอาจจะรู้สึกเฉยๆ แต่นั่นคือของขวัญชิ้นแรกในวันวาเลนไทน์ เค้าไม่อาจจะลืมวันนั้นได้ และเค้าก้อยังเก็บของสิ่งนั้นไว้อยู่ .. จากนั้นมาเด็กน้อยคนนี้ก้อมาหัดเล่นบาส<เป็นกีฬาที่เด็กที่นี่เล่นแล้วดูเท่ห์ในสายตาสาวๆ> ในช่วงหนึ่งเด็กน้อยเล่นได้ดีเลยทีเดียว แล้วเค้าก้อได้เล่นแบบแบ่งทีม<มี3ทีม เล่นแบบแพ้ออก> วันนั้นสาวน้อยคนนี้ได้ขึ้นมานั่งเล่นบนโรงยิมด้วย วันนั้นเล่นค่อนข้างจิงจังมาก โดนถอดเสื้อแล้วใส่เสื้อกล้ามเล่น ถอดแว่นด้วย แข่งๆ ไปซักพักก้อเหนื่อยกันหมด คนอื่นไปนั่งพักกัน เด็กน้อยก้อไปเล่นต่อกับอีกสองสามคน โดนใส่แว่นเล่นต่อ .. แล้วก้อมีเสียงจากกลุ่มสาวน้อยขึ้นมาว่า ไม่ถอดแว่นเล่นแล้วล่ะ <ว่ะฮ่าๆๆๆ เด็กน้อยแอบดีใจ เลยเล่นตัวซะงั้น> เด็กน้อยกล่าวไปว่า "ถ้าไม่เล่นจิงจังก้อไม่ถอด" <ฮี้ววววว..ไม่หล่อแล้วยังเล่นตัวอีก> เราก้อได้รู้ว่าเค้าก้อคงชอบๆ เราเหมือนกัน แต่หลังจากนั้นเราก้อได้ข่าวที่ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับสาวน้อยคนนั้นมา เราก้อเลยตัดสินใจ ล้มเลิกความพยายามนั้น แต่ในตอนนั้นก้อยังรู้สึกเสียดาย แต่ก้อได้ตัดสินใจไปแล้ว แล้วก้อกลับมาสู่สภาวะปกติดังเดิม จากนั้นจบ ม.3 กัน เราก้อต่างอยู่กันคนละห้อง เลยไม่ได้มีอะรัยไปมากกว่านี้ แล้วเมื่อขึ้น ม.4 เด็กน้อยก้อได้โตขึ้นอีก <ถูก!! ไม่มีใครเด็กลงนิ่> ก้อได้เจอสาวใหม่ในห้องอีก แล้วไงก้อติดตามเอาใจช่วยเด็กน้อยต่อไปนะครับ
อ้างอิง : ชีวิตผู้เขียน T T
